
ನಮ್ಮ ಆದಿ-ಗುರುಗಳು

ಸಮರ್ಥ ಸದ್ಗುಗುರುಗಳಾದ ಶ್ರೀ ರಾಮಚಂದ್ರಜಿ ಮಹಾರಾಜರು (ಲಾಲಾಜಿಯವರು)
ಫಥೇಘರ್ (ಉ.ಪ್ರ)
ಮಹಾತ್ಮರು ಆಕಸ್ಮಿಕವಾಗಿಜನ್ಮಿಸುವುದಿಲ್ಲ, ಕಾಲದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗನುಸಾರವಾಗಿ ಅವರು ಈ ಭೂಮಿಯ ಮೇಲೆ ಜನ್ಮ ತಳೆದು, ಅವರ ಕೆಲಸವನ್ನು ಮಾಡಿ, ಹೋಗುವರು. ಇಂತಿದೆ ನಿಸರ್ಗದ ನಿಯಮ. ಸದಾ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ನೆಲೆಯಾಗಿರುವ ಭಾರತ ದೇಶವು, ಕತ್ತಲೆಯಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿತ್ತಲ್ಲದೆ, ಯೋಗದ ಹಳೆಯ-ಪದ್ಧತಿಯನ್ನು ಸಂಪೂರ್ಣವಾಗಿ ಮರೆತಿತ್ತು. ಸ್ಥೂಲವಾದ ಭೌತಿಕವಾದವು, ಉನ್ನತವಾದ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯ ಸ್ಥಾನವನ್ನಾಕ್ರಮಿಸಿತ್ತು. ಅಜ್ಞಾನದ ಕಾರ್ಮೋಡಗಳು ಎಲ್ಲೆಡೆ ಕವಿದಿತ್ತು. ಯೌಗಿಕ ಪ್ರಾಣಾಹುತಿಯು ಹಿಂದೂಗಳಿಗೆ ಪರಕೀಯವಾಗಿತ್ತು. ಈ ಹಂತದಲ್ಲಿ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಯು ನಿಸ್ಸಹಾಯದ ನಿಟ್ಟುಸಿರು ಬಿಡುತ್ತಿರಲು, ಮಾನವ ಕುಲದ ಉನ್ನತ್ತಿಗಾಗಿ ವಿಷಯಗಳನ್ನು ಸರಿಪಡಿಸಲು, ಒಬ್ಬ ಮಹಾತ್ಮನ ತುರ್ತಾದ ಅವಶ್ಯಕತೆ ಇದ್ದಿತ್ತು.
ಅಂತಹ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ನಿಸರ್ಗದಶಕ್ತಿಯು, ಫಾರೂಖಾಬಾದ್ (ಉ.ಪ್ರ.) ದಲ್ಲಿ ಸಮರ್ಥ ಸದ್ಗುರುಗಳಾದ ಮಹಾತ್ಮ ಶ್ರೀರಾಮಚಂದ್ರಜಿ ಮಹಾರಾಜರ ರೂಪದಲ್ಲಿ ಧರೆಗಿಳಿಯಿತು. ಈ ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಪ್ರತಿಭೆಯು 1873 ರ ಫೆಬ್ರವರಿ 2 ರಂದು ಬಸಂತ ಪಂಚಮಿಯ ದಿನ, ಗೌರವಾನ್ವಿತ ಕಾಯಸ್ಥ ಕುಟುಂಬದಲ್ಲಿ ಜನ್ಮಿಸಿದರು. ಅವರ ಬಾಲ್ಯವು ಅವರ ತಾಯಿಯಿಂದ ಪ್ರಭಾವಿತವಾಯಿತು. ಅವರ ತಾಯಿ ಉದಾತ್ತ-ಮನಸ್ಸಿನ ಸರಳ ಮಹಿಳೆ ಯಾಗಿದ್ದು, ಅವರು ಹೆಚ್ಚಿನ ಸಮಯವನ್ನು ಭಕ್ತಿ ಮತ್ತು ಆರಾಧನೆಯಲ್ಲಿ ಕಳೆದರು. ಅವರ ಪ್ರಭಾವದಿಂದ ಇವರು (ಲಾಲಾಜಿ) ಚಿಕ್ಕ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿಯೇ ಸ್ಪೂರ್ತಿ ಪಡೆದರು. ಒಂದು ದಿನ ಅವರು ತಮ್ಮ ಸಂಗಾತಿಗಳೊಂದಿಗೆ ಅಟವಾಡುತ್ತಿದ್ದಾಗ, ದೈವೀ ಪ್ರಜ್ಞೆಯು ಜಾಗೃತಗೊಂಡು, ಅವರು ತೊಡಗಿಸಿಕೊಂಡಿರುವ ಉದ್ದೇಶಕ್ಕಾಗಿ ಅವರು ಬಂದಿಲ್ಲವೆಂಬ ಭಾವನೆ ಮೂಡಿತು. ಅವರು ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಅರಿತಿಕೊಳ್ಳಬೇಕು ಹಾಗೂ ಮುಂದೆ ಹೆಚ್ಚಿನ ಕಾರ್ಯಕ್ಕಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ಸಜ್ಜುಗೊಳಿಸಬೆಕಾಗಿತ್ತು. ಅವರ ಆತ್ಮವು ಜಾಗೃತಗೊ೦ಡಿತು ಮತ್ತು ಅವರು ಅದನ್ನು ಸರಿಯಾದ ಶ್ರದ್ಧೆಯಿಂದ ರೂಪಿಸಿಕೊಂಡರು. ಅವರು ಕೇವಲ ಏಳು ತಿಂಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಪಡೆದರು, ನಿಜಕ್ಕೂ ಇದು ಸಾಟಿಯಿಲ್ಲದ ಉದಾಹರಣೆ. ಅಂದಿನಿಂದ ಅವರು ತಮ್ಮ ಇಡೀ ಜೀವನವನ್ನು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕತೆಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟರು. ಆವರೆ ನಮ್ಮ ಆದಿ-ಗುರುಗಳು.
ಅವರು ಮಿತತ್ವದ, ಸಹನೆಯ ಮತ್ತು ಭಕ್ತಿಯ ಸ್ವರೂಪರಾಗಿದ್ದರು, ಅಲ್ಲದೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಅಹಂಕಾರ ರಹಿತರಾಗಿದ್ದರು. ಅವರಿಂದ ಪ್ರಾಣಾಹುತಿಯ ಮೂಲಕ ನೀಡುವ ಯೌಗಿಕ ಶಿಕ್ಷಣದ ಯುಗವು ಪ್ರಾರಂಭವಾಯಿತಲ್ಲದೆ ಅವರು ಅದರ ಮೇಲೆ ಸಂಪೂರ್ಣ ಪ್ರಭುತ್ವಪಡೆದಿದ್ದರು. ಅವರು ಕೇವಲ ಒಂದು ನೋಟದಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಗೆ ತರಬಲ್ಲವರಾಗಿದ್ದರು. ಗೃಹಸ್ತಾಶ್ರಮದಲ್ಲಿದ್ದು ಸಂಸಾರಿಕ ಜೀವನವನ್ನು ನಡೆಸುತ್ತಿದ್ದರೂ ಸಹ, ಒಬ್ಬ ಮನುಷ್ಯನು ಒಂದೇ ಜೀವನದಲ್ಲಿ ಪರಿಪೂರ್ಣತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸುವಂತೆ ಅವರು ಮಾಡಿದರು. ಗೃಹಸ್ಥ ಜೀವನದಲ್ಲೆದುರಿಸುವ ತೊಂದರೆಗಳು ಮತ್ತು ದು:ಖಗಳು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಸಾಧನೆಗಾಗಿ ಮಾಡುವ ತಪಸ್ಸುಗಳು ಮತ್ತು ತ್ಯಾಗಗಳೆಂದು ಅವರು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರು. ಅವರು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ತರಬೇತಿಯ ವಿಧಾನಗಳನ್ನು ಬಹುಮಟ್ಟಿಗೆ ಸರಳಗೊಳಿಸಿ ಮತ್ತು ಆ ಸಮಯದ ಅವಶ್ಯಕತೆಗನುಗುಣವಾಗಿ ಅವುಗಳನ್ನು ರೂಪಿಸಿದ್ದರು.
ಅಂತಹ ಉನ್ನತ ಸಾಮರ್ಥ್ಯ ಹಾಗು ಆಧ್ಯಾತ್ಮಿಕ ಘನತೆಯೊಂದಿಗೆ, ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವನದ ಪ್ರತಿ ಕ್ಷಣವನ್ನು ಮಾನವೀಯತೆಯ ಉನ್ನತಿಗಾಗಿ ಮೀಸಲಿಟ್ಟರು ಮತ್ತು 36 ವರ್ಷಗಳ ಕಾಲ ಜನಸಾಮಾನ್ಯರಿಗೆ ಸೇವೆ ಸಲ್ಲಿಸಿದ ನಂತರ ಅವರು ತಮ್ಮ ದೈಹಿಕ ಸ್ವರೂಪವನ್ನು 58ನೇ ವಯಸ್ಸಿನಲ್ಲಿ 1931ರ ಆಗಸ್ಟ್ 14 ರಂದು ತೊರೆದರು. ಅವರು ನಿಜವಾಗಿಯು ನಿಸರ್ಗದತ್ತವಾದಂತಹ ವರವಾಗಿದ್ದಾರೆ. ಅವರು ತಮ್ಮ ಜೀವಿತಾ ಅವಧಿಯಲ್ಲಿ ಮಾಡಿದ ಕೆಲಸವು ಕಲ್ಪನೆಗೆ ಮೀರಿದ್ದು. ಮುಂದಿನ ಪೀಳಿಗೆಯು ಅವರ ಆಧ್ಯಾತ್ಮದ ಘನತೆಯನ್ನು ಮುಂಬರುವ ದಿನಗಳಲ್ಲಿ ತಿಳಿಯುತ್ತದೆ.

